وحالا مجموعه ئ از عکسهایم را برایتان می گذارم که مربوط به گروه  عکسهای

مستند اجتماعی می باشد....اسم مجموعه را قوجامان گذاشته ام .....که در زبان

تورکی آذربایجانی به معنای پیر (پیر جا افتاده) می باشد...

البته سه تا از این عکسها را به شکل گسترده نمایش داده ام بقیه برای بار اول است که نمایش می دهم...تمامی این عکسها با دروبین نگاتیوی قطع 135 ثبت شده است....

لازم به ذکر است که تمام شخصیتهای عکسهایم واقعی  می باشند....من فقط رسالت خبر نگاری و عکاسی ام را به انجام رسانده ام وقصد توهین یا تبلیغ افکار کسی را به هیچ وجه نداشته ام ...ونخواهم داشت...در نظر من همه برابر اند..

ودوست ندارم عکسهای من پنجره ای باشد برای شناخت شخص یا اشخاصی

یا نمونه برداری از اقشار خاص  جامعه.....

از مجموعه عکس قوجامان

امیدوارم در آینده نزدیک بتوانم دسته دیگری از عکسهایم

برایتان به نمایش بگذارم

لطفا  نظرات وپیشنهادات  خود را برایم بنویسید

دو عکس از دو زاویه...از منطقه که من به آن تعلق دارم را برایتان  گذاشتم

یکی برای زمستان...دیگری بهار .....

من خلخالی هستم....شهر من در زمستانها  یک شهر سردسیر به معنای کامل است ودر تابستانها شهری بسیار خوش آب وهوا است......هوای مخصوص مناطق کوهستانی را دارد....شهری زیبا در کنار

چه می کشم!

آن سال بهار دیرتر به شهر ما آمد.حداقل ما حضور او را دیر تر احساس کردیم شهرمن خلخال انتهای البرز غربی ،در دامنه کوههای سر به آسمان کشیده، باتمام شکوفه های بهاری ،حرفی میان زیبایان دارد.من کیلومترها دورتر در جنوب شرق فلات ایران در کویر وبرهوت بودم.ودوستان همه به من شکوفتن شکوفه ها را نوید می دادند. ومن بی قرار وبی قرارتر از آن برای دیدن شکوفه لحظه شماری می کردم .سوار هواپیما که شدم واز فراز فلات ایران می گذشتم .حضوربهار را لمس کردم. مجبور بودم بین راه بعداز یک ساعت سی پنج دقیقه پرواز ، هواپیما را عوض کنم.تشریفات پروازدوم وتاخیر بدون دلیلش خسته ام می کرد ومن بی قرار برای دیدن شکوفه ها ی بهاری شهرم.بعد از دقایقی پرواز آغاز گردید. ومن زمزمه کردم من وضو با تپش پنجره ها میگیرم . از پنجره هواپیما نگریستم.وخزر مانند یک حریر بیکران ابریشم کمی آنطرفت از کوههای نیمه برفی البرز روی گستره سرزمین آبا واجدادیم گسترده بود شمال جنوبم را گم کرده بود وآن لحظه برایم خیلی مهم نبود. با میل بسیار همه جا را دید می زدم . پیرمردی کنارم نشسته بود وبی صدا با انگشت اشاره اش کوهی را به من نشان داد .ومن ساوالان را دیدم .پوشیده از برف استوار محکم وسترک وزیبا یاد دریاچه افتادم و دفعاتی که کنار دریاچه روی قله با دوستان ایستاده بودیم و سرود خوانده بودیم یاد تمام دوستان بخیر آقا مهدی اکبر آقا امیر میلاد حسین مجید....وبسیاری دیگر که هر کدامشان به یاد دارند که یکبار  در 17 مرداد ماه در ارتفاعات سا والان چه برفی باریدن گرفت....دلم شدیدا هوا ساوالان را کرد ولی فصلش نبود مهماندار هواپیما اعلام کرد که تا دقایقی دیگر هواپیما در فرود گاه اردبیل بر زمین خواهد نشست .ومن بی قرار تر از همیشه بعد از طلی هزار هشتصد کیلومتر در نزدیکی خانه بود وکاشانه وتمام دل بستگی هایم.حیاط خانه مان در انتظار صدای قدمهایم واین زیباترین بهاری بود که من سراغ داشتم.ومن بعداز یک ساعت نیم به خلخال رسیدم ویک بعد از ظهر بهاری را نظاره کردم. بیش از آنچه که در انتظارم بود . زیباتر شده بود. زادگاهی که به عشق داشتم. شهری در دامنه ازنو وعجم با مردمانی بزرگ وفرهنگی عظیم ،در شهر ساعتی چرخیدم .عالی بود شب آرام آرم داشت سرک می کشید . راه خانه بیش گرفتم . ومبهوت شکوفه های گیلاس وسیب حیاط خانه شدم . دلم بهاری شد. نم نم باران باریدن گرفت.

وشب دامن سیاهش را بر سرشهر گستراند.و من دلشاد از آن بودم که زیباترین بهار عمرم را مزمزه کرده بودم.  امیدوارم در بهاری دیگر کنار هم در شهر و زدا گاهمان  باشیم .خلخال را بسازیم آنگونه که لایق یک خلخالی است......

واینجا جای خالی تمام همشهریانم را که دور از وطن هستند را خالی

می کنم جایتان خالی سایه تان مستدام باد.....